Χριστόδουλος Χάλαρης – Δροσουλίτης
Από το δίσκο "Δροσουλίτες" (1975). (Χριστόδουλου Χάλαρη – Θρύλοι και Θρήνοι του Νίκου Γκάτσου, Δήμητρα Γαλάνη – Χρύσανθος)
Στίχοι: Νίκος Γκάτσος
Μουσική: Χριστόδουλος Χάλαρης
Πρώτη εκτέλεση: Δήμητρα Γαλάνη
Γιάννο θα βγω τα πάριωρα
άϊ
στις εκκλησιάς τα μάρμαρα
με την οχιά
Γιάννο μ΄ Γιάννο μου.
Γιάννο θα ιδώ το χάραμα
άϊ
του Διγενή το πάλεμα
με τα στοιχειά
Γιάννο μ΄ Γιάννο μου.
Αποσπάσματα από την ΓΚΕΜΜΑ του Δημήτρη Λιαντίνη
"…Είμαστε ένας λαός χωρίς ταυτότητα. Με μιά ιστορία που ο ίδιος τη νομίζει λαμπρή. Και απορεί, πως και δεν πέφτουν οι ξένοι ξεροί μπροστά στο μεγαλείο της.
Οι ξένοι όμως, σαν συλλογιούνται την ελληνική ιστορία, την αρχαία εννοώ, γιατί τη νέα δεν την έχουν ακούσει, και βάλουν απέναντί της εμάς τους νεοέλληνες, φέρουν στο μυαλό τους άλλες παραστάσεις.
Φέρνουν στο μυαλό τους κάποιους καμηλιέρηδες που περπατούν στο Καρνάκ και στη Γκίζα. Τι σχέση ημπορεί νά’ χουν συλλογιούνται ετούτοι οι φελάχοι του Μισιριού σήμερα με τους αρχαίους Φαραώ, και το βασιλικό ήθος των πυραμίδων τους.
Η ιστορία μιας γάτας – Εμμανουήλ Ροΐδη
Αν εξαιρέσωμεν τους νεο-πλατωνικούς φιλοσόφους, δεν πιστεύω να υπάρχωσιν άλλα επί γης πλάσματα όσον οι γάτοι συκοφαντηθέντα. Ως κατά πρόληψιν και κατά παράδοσιν κηρύττονται δεισιδαίμονες, οπτασιασταί, μυθολόγοι και ονειροπλέκται ο Πορφύριος, ο Ιάμβλιχος, ο Πρόκλος και ο Πλωτίνος, ούτω κακίζεται και πας γάτος ως δόλιος, άπιστος, αχάριστος και ανίκανος άλλον παρά τον εαυτόν του ν’ αγαπήση. Και ως εις τα λεγόμενα ονείρατα των νεοπλατωνικών αντιτάσσεται η ασφαλής επιστήμη του Αριστοτέλους, ούτω και εις του γάτου την κακίαν αι πάντοιαι του σκύλλου αρεταί. Εις προγενέστερον έργον μου επροσπάθησα ν’ αποδείξω το ιστορικώς ασύστατον της τοιαύτης περί των Αλεξανδρινών γνώμης και, προ πάντων, πόσον είναι άδικος η προς άλληλα σύγκρισις δύο πραγμάτων όλως ανομοίων, οία η εμπειρία του Σταγειρίτου προς το υπερούσιον πτερύγισμα της νεοπλατωνικής διανοίας (1).
Νυχτερινή αποκαθήλωσις αυτοκλήτου σωτήρος
Ότι που χάραζε … κι εγώ στο ακρόπρωρον όπως κάθε που χαράζει. Και ξάφνου αντιλαμβάνομαι κρεμάμενον τι κύριον (ρετουσαρισμένον) να με θωρεί με μισό χαμόγελο και να με προσκαλεί στη μεγάλη ανατροπή!!! Κι εγώ που θέλω να σωθώ απ’ όλα αυτά που με κατατρέχουν ερήμην μου και αναμένω τον “Μεσσίαν” (το συνηθίζω, άλλωστε εγώ τρέφομαι με το εξ’ ουρανού μάνα), λέω “εδώ είμαστε”.
Μαζί με το χάραμα και το θάμα.
